Sieci nowych możliwości i zagrożeń

Duża różnorodność, brak standardów

Za kluczową przeszkodę w osiągnięciu pożądanego poziomu bezpieczeństwa w systemach IoT uznawany jest brak jednolitych, powszechnie akceptowanych standardów – nie tylko w zakresie metod ochrony, ale też wykorzystywanych w nich rozwiązań technicznych. W sieciach funkcjonuje wiele różnorodnych urządzeń, aplikacji i systemów pochodzących od różnych producentów i korzystających z wielu różnych protokołów komunikacyjnych. Na dodatek urządzenia te mają różny stopień złożoności i zaawansowania technicznego – od prostych czujników po skomplikowane systemy i narzędzia. To jeszcze bardziej utrudnia wprowadzenie jednolitych wymogów i norm dla całych środowisk IoT.

Co ważne, systematycznie przybywa urządzeń, które są włączane do sieci, stając się jej integralnym elementem. Przy czym wiele instalacji IoT realizowanych jest na bardzo dużą skalę. Zarządzanie tymi rozrastającymi się, coraz bardziej złożonymi systemami staje się tym samym coraz trudniejsze. Tymczasem wiele z wykorzystywanych urządzeń IoT nie ma wbudowanych zabezpieczeń, podczas gdy część z nich wyposażona jest w słabe, nieskuteczne mechanizmy uwierzytelniania i kontroli dostępu (często korzystają z prostego, domyślnie ustawionego i zazwyczaj potem niezmienianego hasła). Rośnie też statystyczne ryzyko natrafienia na rozwiązania bez bieżących uaktualnień oprogramowania, a więc wyjątkowo podatnych na ataki.

Dodatkowo, łączenie i integrowanie różnych rozwiązań w jednym systemie czy w jednej sieci utrudnia brak jednolitych standardów. W efekcie nie ma mowy o zachowaniu pełnej interoperacyjności coraz bardziej złożonych środowisk oraz kompatybilności funkcjonujących w nich urządzeń. To niesie z sobą kolejne czynniki ryzyka i stwarza podatności na zagrożenia z zewnątrz. Wiele urządzeń, szczególnie tych prostych, ma przy tym ograniczoną moc obliczeniową, co utrudnia lub wręcz uniemożliwia implementowanie w nich bardziej zaawansowanych i skuteczniejszych mechanizmów ochronnych. W takich sytuacjach rośnie więc potrzeba stałego monitorowania ruchu w sieciach, analizowania zagrożeń i regularnych audytów, które będą przyczyniały się do identyfikowania podatności i eliminowania zagrożeń.