Małe firmy łatwym celem

Integratorzy i klienci czasami prowadzą testy rozwiązań ochronnych, które planują kupić. To godne pochwały, ale należy się do takiej operacji odpowiednio przygotować i zapoznać z dokumentacją. Zdarzyło się nam otrzymywać skargi, że dany produkt nie rozpoznał „ataku” symulowanego przez oprogramowanie udające ransomware. To jak najbardziej poprawne zjawisko, ponieważ to nie był prawdziwy atak i nasze rozwiązania to wykryły. Na rzeczywisty atak składa się wiele skomplikowanych procesów – twórcy złośliwego kodu inicjują cały łańcuch działań, aby ukryć obecność przed systemami ochronnymi. Poza tym żaden prawdziwy ransomware nie zaszyfrowałby tylko jednego czy dwóch plików. Dlatego w rozwiązaniach zabezpieczających coraz częściej stosowane są mechanizmy sztucznej inteligencji i uczenia maszynowego, aby z jak najmniejszym marginesem błędu rozpoznać rzeczywisty atak.

Atak Rosji na Ukrainę uświadomił nam, że wraz z rozpoczęciem wojny skończyła się globalizacja, również w aspekcie cyberbezpieczeństwa. Kiedyś wszyscy skupiali się głównie na tym, kto ma najlepsze rozwiązanie dla danego problemu i to ono było wybierane. Teraz analizy zaczyna się od tego, z którego kraju pochodzi dany producent, a więc na rynek w znacznym stopniu wkroczyła geopolityka. Taka sytuacja raczej potrwa dość długo, ponieważ jestem przekonany, że ta wojna szybko się nie skończy, a co najwyżej konflikt zostanie zamrożony. Przy czym, pod względem reputacji, rozwiązania rosyjskie „z marszu” są skreślone na długie lata, a uważnie trzeba będzie się przyglądać produktom zaprojektowanym w Chinach.

Kompleksowa strategia zabezpieczania środowiska IT powinna uwzględniać wdrożenie różnych produktów ochronnych, w zależności od potrzeb danego klienta, ale ściśle współpracujących ze sobą i wymieniających się informacjami o zaobserwowanych zjawiskach. Przy obecnym poziomie złożoności ataków oraz nieustannie rozrastającej się infrastrukturze informatycznej tylko zebranie wszystkich tych danych w jednym miejscu i udostępnienie administratorowi poprzez centralną konsolę, zagwarantuje widoczność środowiska konieczną do zareagowania w razie potrzeby. Metoda ta ułatwia także zachowanie zgodności z regułami polityki bezpieczeństwa oraz ich scentralizowane aktualizowanie, gdy zajdzie taka konieczność.

Każda drukarka sieciowa musi być odpowiednio skonfigurowana pod kątem bezpieczeństwa jeszcze zanim zostanie zainstalowana w środowisku produkcyjnym. Mowa tu nie tylko o tak podstawowych czynnościach jak zmiana domyślnych haseł, ale należy upewnić się czy urządzenie jest chronione firewallem i nie ma bezpośredniego połączenia z internetem, czy transmisja i twardy dysk w drukarce są szyfrowane oraz czy zablokowano możliwość bezpośredniego połączenia się z drukarką poprzez port USB, z pominięciem sieci i obecnych w niej zabezpieczeń. Większość modeli biznesowych A3 ma możliwość instalacji drugiej karty sieciowej, co pozwala odseparować intranet od ruchu zewnętrznego. Opcjonalnie należy rozważyć wdrożenie białej listy urządzeń użytkowników, którzy mają prawo korzystać z danej drukarki. Koniecznie należy też włączyć funkcję automatycznego aktualizowania oprogramowania sprzętowego.