Nowa technika zidentyfikowana przez ekspertów Unit 42 pokazuje, że w środowiskach chmurowych wyzwaniem stają się nie tylko zaawansowane ataki, ale również błędy wynikające z konfiguracji i zarządzania dostępem. Cyberprzestępcy coraz częściej wykorzystują pozornie niewielkie podatności, które pozostają niezauważone przez długi czas.

Technika „bucket hijacking” opiera się na sposobie działania popularnych usług przechowywania danych w chmurze, wykorzystywanych m.in. przez Amazon Web Services (AWS), Google Cloud oraz Microsoft Azure. Kontenery danych, tzw. buckety, muszą mieć unikalne nazwy w ramach danej platformy. Jeśli organizacja usunie taki zasób, ale pozostawi aktywne procesy automatycznego przesyłania danych, cyberprzestępca może utworzyć własny bucket o tej samej nazwie. W efekcie dane, które miały trafić do organizacji, mogą zostać przekierowane do środowiska kontrolowanego przez atakującego, np. logi systemowe, kopie zapasowe czy informacje telemetryczne.

Zagrożenie jest szczególnie trudne do wykrycia, ponieważ po przejęciu nazwy zasobu konfiguracja po stronie organizacji może nadal wyglądać poprawnie. Automatyczne procesy przesyłania danych często działają bez regularnej weryfikacji, co sprawia, że nieautoryzowane przekierowanie informacji może pozostać bardzo długo niezauważone.

Odkrycie zespołu Unit 42 wpisuje się w szerszy trend obserwowany w cyberbezpieczeństwie. Coraz częściej cyberprzestępcy nie próbują przełamywać zaawansowanych zabezpieczeń, lecz szukają sposobów na wykorzystanie słabości w procesach zarządzania i konfiguracji środowiska IT, w szczególności zbyt szerokie prawa dostępu. Potwierdzają to wyniki Global Incident Response Report 2026, zgodnie z którymi słabości związane z zarządzaniem tożsamością i uprawnieniami dostępu odegrały istotną rolę w niemal 90% incydentów.

Opisana technika nie jest związana z konkretnym dostawcą usług chmurowych, lecz wynika ze sposobu działania rozwiązań wykorzystywanych w różnych środowiskach. Choć dotychczas nie odnotowano przypadków jej wykorzystania w rzeczywistych atakach, pokazuje ona, jak pozornie niewielkie błędy w konfiguracji mogą prowadzić do poważnych konsekwencji i dlaczego bezpieczeństwo środowisk chmurowych wymaga ciągłej weryfikacji.